Paard & natuurgeneeskunde

Het paard is al ruim 60 miljoen jaar herbivoor, oftewel expert op het gebied van kruiden. Even ter vergelijking, de geschiedenis van de primaten gaat ongeveer terug naar dezelfde tijd. De moderne mens (homo sapiens) is pas 200.000 jaar geleden ontstaan. Een natuurgeneeskundig therapeut kan alleen maar dromen ooit een kruid te kunnen observeren zoals een paard dat kan. 

Het paard is zo’n 6000  jaar geleden gedomesticeerd. Dit is relatief laat, namelijk zo’n 3000 jaar na de landbouwhuisdieren. Het paard is anno 2017 nog nauwelijks te onderscheiden van zijn (half)wilde soortgenoot. Het paard is heel sensitief. Paarden voelen goed aan of er bijvoorbeeld gevaar dreigt. Ik heb een paard ooit weg zien rennen uit een hoek van de wei, zo’n 10 seconden voordat er in diezelfde hoek een boom om waaide. Paarden voelen ook goed aan hoe mensen zich voelen. We kennen allemaal wel de draken van paarden die transformeren in brave paarden zodra ze met “de juiste mens” in aanraking komen…

Vaak kunnen paarden, vanwege die wijsheid en sensitiviteit, de therapeut  helpen door aan te geven welke kruiden of welke olie op een bepaald moment van betekenis zou kunnen zijn. Als een paard zich tegen een natuurgeneeskundige behandeling verzet of een afkeer heeft van een natuurgeneeskundig middel, is de kans groot dat dit middel bij dit paard op dit moment niet past.

De middelen waar wij in de natuurgeneeskunde mee werken zijn voor een groot deel gerelateerd aan de natuurlijke voeding van het paard. Paarden en kruiden bijvoorbeeld zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dit reflecteert zich in het (in de meeste gevallen) bekwaam uitvoeren van zelfmedicatie wanneer de juiste omstandigheden zich aandienen, zoals een kruidenweide in de zomer. Zie ook http://www.sarakampert.nl/voeding/lang-leve-de-kruidenwei/   Maar paarden herkennen ook de energetische middelen zoals homeopathie en de bloesem remedies. Ze weten of voelen vaak wat goed voor ze is. Natuurgeneeskundige middelen worden daarom, mits op de juiste manier ingezet, vaak goed ingenomen, (h)erkend en goed verwerkt waardoor er van bijwerkingen nauwelijks sprake is.

Bij mijn paarden staat hier duizenblad op het menu.

Natuurgeneeskundig advies is geen vervanging van een dierenarts.

Wat is natuurgeneeskunde

Al sinds ons bestaan, leven wij mensen samen in tijden van goede gezondheid maar ook in tijden van ziekten, soms de dood tot gevolg. Door de eeuwen heen zijn daar veel theorieën over verschenen bijvoorbeeld in de religie, filosofie, alchemie en later ook de wetenschap. Heel lang hebben wij gedacht dat ziekte een gevolg is van demonen of natuurkrachten. Dat ziekte een kracht is van buitenaf die willekeurig slachtoffers maakt. Niet zelden is deze gedachte in de loop van onze geschiedenis opnieuw bekrachtigd. Bijvoorbeeld toen Louis Pasteur in de 19de eeuw zijn bacteriën theorie naar buiten bracht. Opnieuw was de mens slachtoffer van binnen dringende boosdoeners, dit keer van enge beestjes. De overtuiging dat ziekte het kwaad is dat moet worden bestreden lijkt zich ook aardig te hebben vast gezet in ons huidige denken.

‘Ziekte ontstaat niet als een bliksemschicht bij heldere hemel’ (Hippokrates)

In de natuurgeneeskunde maakt ziekte niet zomaar willekeurig slachtoffers. In de natuurgeneeskunde zijn wij allemaal anders. Verschillende personen met een verschillende achtergrond, een verschillend karakter, een verschillend eetpatroon en een verschillende leefomgeving. Allemaal factoren die van invloed kunnen zijn op onze weerbaarheid en daarmee ook het behoud van een goede gezondheid, zowel energetisch, mentaal als fysiek. In de natuurgeneeskunde behandel je daarom de zieke en niet de ziekte.

Ziek zijn is vaak een indicatie dat er al enige tijd iets niet goed zat. Vaak ontstaat ziekte energetisch: onzichtbaar voor de gemiddelde mens en menig meetinstrument. Onverwerkte traumatische ervaringen bijvoorbeeld zijn vooral zichtbaar op energetisch niveau en deze vormen daar blokkades. Het energieveld voedt het fysieke systeem. Als energetische blokkades niet worden hersteld zullen daarom uiteindelijk ook fysiek klachten kunnen ontstaan. Als vervolgens wel de fysieke klacht maar niet de bijbehorende energetische verstoring behandeld wordt kunnen de klachten chronisch worden.

De natuur streeft naar herstel, zo ook elk individu als onderdeel van de natuur.

Hippokrates (490-430 v Chr) was natuurfilosoof en grondlegger van de (natuur)geneeskunde. Hij zag het als taak van de geneesheer om de patient te ondersteunen in het genezingsproces dat van nature wil ontstaan. Wondgenezing, overgeven, het uitdrijven van splinters, koorts, het zijn allemaal voorbeelden van krachtig optreden van ons zelfgenezend/zelfherstellend vermogen. Het is de kunst dit zelfherstellend vermogen zo min mogelijk in de weg te zitten maar het te begrijpen en waar nodig te ondersteunen.

Hippocrates zag de natuur als een vanzelfsprekende partner. We zoeken de samenwerking met al het leven dat zij te bieden heeft.