Wat is natuurgeneeskunde

Al sinds ons bestaan, leven wij mensen samen in tijden van goede gezondheid maar ook in tijden van ziekten, soms de dood tot gevolg. Door de eeuwen heen zijn daar veel theorieën over verschenen bijvoorbeeld in de religie, filosofie, alchemie en later ook de wetenschap. Heel lang hebben wij gedacht dat ziekte een gevolg is van demonen of natuurkrachten. Dat er sprake is van krachten van buitenaf. Dat de mens slachtoffer is van ziekte, een overtuiging die zich aardig lijkt te hebben vast gezet in ons denken want niet zelden is deze gedachte in de loop van onze geschiedenis opnieuw bekrachtigd. Bijvoorbeeld toen Louis Pasteur in de 19de eeuw zijn bacteriën theorie naar buiten bracht. Opnieuw was de mens slachtoffer van binnen dringende boosdoeners, dit keer van enge beestjes.

‘Ziekte ontstaat niet als een bliksemschicht bij heldere hemel’ (Hippokrates)

In de natuurgeneeskunde maakt ziekte niet zomaar willekeurig slachtoffers. In de natuurgeneeskunde zijn wij allemaal individuele personen die constant in verbinding staan met elkaar en met de rest van de wereld om ons heen. Ons leven is een groot scheikundig, fysiologisch en energetisch interactief ontwikkelingsproces. Zowel in onze innerlijke wereld, als in relatie met de wereld om ons heen. Sommige processen, bijvoorbeeld fysieke processen zijn zichtbaar. Andere processen bijvoorbeeld gevoelskwesties, manifesteren zich in de eerste instantie vooral op energetisch niveau. Er vindt continue uitwisseling plaats tussen al die processen op al die niveaus. Ziekte kan uiteindelijk ontstaan uit een, soms hele kleine, verstoring daar waar de energie niet meer harmonieus kan stromen. Zo’n verstoring kan zowel op fysiek, mentaal als energetisch niveau plaats vinden in dit totale omvangrijke continue ontwikkelingsproces. In de natuurgeneeskunde stellen we dan ook niet de ziekte maar de zieke centraal staat, als middelpunt van zijn eigen, soms ziekmakende, ontwikkelingsproces.

De natuur streeft naar herstel, zo ook elk individu als onderdeel van de natuur.

Hippokrates (490-430 v Chr) was natuurfilosoof en grondlegger van de (natuur)geneeskunde. Hij deelde zijn inzichten en vele daarvan (en van zijn leerlingen) worden ook nu nog gebruikt in de huidige natuurgeneeskunde. Hippokrates zag de mens als onderdeel van de natuur. Hij zag het als taak van de geneesheer om de patient/de natuur te ondersteunen in het genezingsproces dat van nature wil ontstaan. Wondgenezing, het uitdrijven van splinters, koorts, het zijn allemaal voorbeelden van krachtig optreden van ons zelfgenezend vermogen. Ons lichaam wil niks liever dan (ons) herstellen en zal bijna altijd erg zijn best doen dit doel te bereiken. Iedere uiting en ieder verloop van ieder ziektebeeld is anders want ook ieder individu en iedere situatie is anders. De (genees)kracht zit in de eigenheid/de kern van ieder individu, dat is de bron voor herstel, de bron van het zelfgenezend vermogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Solve : *
2 + 18 =


Copyright Sara Kampert 2017 ©